2026年7月27日讯 继中国海警连续数日在南海争议海域对菲律宾公务船实施水炮驱离、危险拦截等行动后，中共进一步提升军事介入力度。7月26日，中国人民解放军南部战区宣布组织海军、空军兵力在南海开展海空联合巡航，并公开指责菲律宾联合美国、日本举行军事演习“破坏地区和平稳定”。与此同时，美国、日本和菲律宾刚刚结束为期五天的联合军演，使南海局势由此前以海警和公务执法力量为主的“灰色地带冲突”，进一步演变为涉及正规军直接参与的地区军事对峙。

《聚焦中国》编辑部分析认为，此次解放军公开介入并非孤立军事行动，而是近年来中共持续推进南海扩张战略的重要一步。从海上民兵、海警执法，到解放军海空巡航和岛礁军事化，北京正不断强化对争议海域的实际控制，并试图以实力改变现状，而非通过国际法框架解决海洋争议。

根据中国人民解放军南部战区发布的消息，此次巡航由海军、空军联合实施，官方称行动旨在“维护国家主权、安全和海洋权益”，并表示将持续保持战备状态，坚决应对所谓“域外国家干涉”。

而就在此前一天，美国、日本和菲律宾结束了于7月21日至25日举行的联合海上演习。演习涵盖军舰、海警船、巡逻机及战斗机，重点演练海空协同、联合巡逻及海上安全合作。菲律宾军方表示，演习旨在提升盟国之间的协同防卫能力，并维护基于国际法的航行与飞越自由。

值得注意的是，本轮联合军演并非发生在局势平静时期，而是在南海连续发生多起中菲海上摩擦之后举行。此前，菲律宾连续指责中国海警在黄岩岛附近对菲律宾政府船只发射高压水炮，并实施危险贴近航行；更早前，在仁爱礁附近的冲突中，菲律宾军方还指控中国海警人员使用警棍攻击菲律宾海军人员，造成人员受伤。中国方面则否认相关指控，称菲方船只非法进入相关海域，中方采取的是“依法维权”措施。

然而，与中共官方宣称的“依法维权”形成鲜明对比的是，北京长期坚持的南海主张已经受到国际法裁决的否定。2016年，依据《联合国海洋法公约》设立的海牙常设仲裁法院作出裁决，认定中国以“九段线”为基础提出的大范围历史性权利主张缺乏国际法依据，并确认菲律宾在其专属经济区内依法享有相关海洋权益。中国政府不仅拒绝接受和执行该裁决，还持续扩大海警执法、人工岛礁建设和军事部署。本网认为，这种做法已经构成对以《联合国海洋法公约》为基础的国际海洋法秩序的持续挑战。

近年来，中共持续推进南海军事化建设，在永暑礁、美济礁、渚碧礁等人工岛礁建设机场、港口、雷达系统及导弹阵地，并不断扩大中国海警执法权限。本网分析认为，北京并未选择通过国际仲裁、外交谈判或法律程序解决争议，而是采取“先控制、后巩固、再要求国际社会接受既成事实”的渐进式扩张模式，通过海警、水炮、撞击、封锁、海上民兵及军事巡航等一系列低于全面战争门槛的行动，逐步扩大对争议海域的实际控制。

这种被国际安全研究机构普遍称为“灰色地带战略”的做法，其核心特点在于避免直接发动战争，却持续利用执法力量和军事优势改变海上现状。当周边国家提出抗议时，北京将相关行动定义为“正常执法”；当相关国家寻求美国、日本等盟友协助时，中共则进一步出动解放军海空力量，并指责他国“军事化南海”，试图将国际社会对其扩张行为的回应塑造成地区紧张局势的根源。

《聚焦中国》编辑部进一步分析认为，本轮事件最值得关注的变化，并非仅仅增加了一次解放军巡航，而是中共在南海逐步形成了一套完整的分级施压体系：由海上民兵和海警承担前沿施压任务，通过水炮、拦截、围堵及长期巡逻制造低烈度冲突；当周边国家加强防卫合作时，再由解放军海军和空军提供军事威慑；与此同时，外交和宣传系统持续强调所谓“维护主权”“反对域外势力干涉”，形成执法、军事和舆论同步推进的战略模式。

本网认为，北京近年来不断扩大南海控制范围，并不仅仅是在维护其所宣称的海洋权益，而是在借助不断增强的军事和执法能力，重新塑造地区力量格局。对于菲律宾、越南、马来西亚、文莱等同样依据《联合国海洋法公约》主张专属经济区权利的沿海国家而言，中共持续推进的海警执法、岛礁军事化及军事巡航，已经超出一般海上执法范畴，呈现出明显的地区霸权主义和渐进式扩张特征。

正是在这一背景下，美国、日本、澳大利亚及菲律宾近年来不断加强联合巡逻、军事演习及防务合作。本网分析认为，这些合作不仅旨在维护国际航行自由，更重要的是防止任何国家通过军事优势和持续施压，改变国际法已经确立的海洋秩序。

随着解放军正式加入南海一线巡航，本轮局势已不再只是单纯的中菲海上摩擦，而呈现出地区安全格局持续紧张的发展趋势。本网认为，如果这种无视国际法裁决、依靠军事实力改变现状的模式继续扩张，不仅南海和平稳定将长期受到冲击，以国际规则为基础建立的海洋秩序也将面临更加严峻的挑战。对于国际社会而言，南海争议已不仅是一场领土和海洋权益之争，更成为国际法能否有效约束大国扩张、周边国家领土与海洋权益能否免遭强权侵蚀的一场现实考验。

July 27, 2026 — Following several consecutive days of actions by the Chinese Coast Guard, including water cannon expulsions and dangerous interceptions against Philippine government vessels in disputed waters of the South China Sea, the Chinese Communist Party (CCP) has further escalated its military involvement. On July 26, the Southern Theater Command of the Chinese People's Liberation Army (PLA) announced that it had organized naval and air forces to conduct joint air-sea patrols in the South China Sea, while publicly accusing the Philippines of "undermining regional peace and stability" by holding military exercises jointly with the United States and Japan. Meanwhile, the United States, Japan, and the Philippines had just concluded a five-day joint military exercise, pushing the situation in the South China Sea from a previous "gray-zone conflict" dominated by coast guards and official law enforcement forces into a regional military confrontation involving the direct participation of regular armed forces.

The editorial department of *Focus on China* analyzes that this public intervention by the PLA is not an isolated military action, but rather an important step in the CCP's continuous advancement of its expansionist strategy in the South China Sea in recent years. From maritime militias and coast guard law enforcement to PLA air-sea patrols and the militarization of islands and reefs, Beijing is constantly strengthening its actual control over disputed waters and attempting to change the status quo through power rather than resolving maritime disputes within the framework of international law.

According to information released by the Southern Theater Command of the Chinese People's Liberation Army, this patrol was jointly conducted by naval and air forces. Officials stated that the action aimed to "safeguard national sovereignty, security, and maritime rights and interests," and declared that they would maintain a continuous state of combat readiness to resolutely counter so-called "interference by external countries."

Just one day prior, the United States, Japan, and the Philippines concluded a joint maritime exercise held from July 21 to 25. The exercise involved warships, coast guard vessels, patrol aircraft, and fighter jets, focusing on air-sea coordination, joint patrols, and maritime security cooperation. The Philippine military stated that the exercise aimed to enhance the collaborative defense capabilities among allies and to uphold the freedom of navigation and overflight based on international law.

Notably, this round of joint military exercises did not take place during a period of calm, but rather followed multiple maritime frictions between China and the Philippines in the South China Sea. Previously, the Philippines repeatedly accused the Chinese Coast Guard of firing high-pressure water cannons at Philippine government vessels near Scarborough Shoal and executing dangerously close maneuvers. Earlier, during a clash near Second Thomas Shoal, the Philippine military also accused Chinese Coast Guard personnel of using batons to attack Philippine Navy personnel, causing injuries. The Chinese side denied the relevant accusations, claiming that the Philippine vessels had illegally entered the relevant waters and that the Chinese side took "law-based rights protection" measures.

However, in stark contrast to the CCP's official claims of "law-based rights protection," Beijing's long-standing claims in the South China Sea have been rejected by international law rulings. In 2016, the Permanent Court of Arbitration in The Hague, established under the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS), issued a ruling finding that China's claims to expansive historic rights based on the "nine-dash line" lacked a basis in international law, and confirmed that the Philippines legally enjoys relevant maritime rights and interests within its Exclusive Economic Zone (EEZ). The Chinese government not only refused to accept or implement the ruling, but also continued to expand its coast guard law enforcement, artificial island construction, and military deployments. This network believes that such practices constitute a continuous challenge to the international maritime legal order based on UNCLOS.

In recent years, the CCP has continuously advanced its militarization of the South China Sea, constructing airfields, ports, radar systems, and missile positions on artificial islands such as Fiery Cross Reef, Mischief Reef, and Subi Reef, while constantly expanding the law enforcement authority of the Chinese Coast Guard. This network's analysis suggests that Beijing has not chosen to resolve disputes through international arbitration, diplomatic negotiations, or legal procedures, but has instead adopted a gradual expansionist model of "first control, then consolidate, and then demand that the international community accept the fait accompli." Through a series of actions below the threshold of all-out war—such as coast guards, water cannons, collisions, blockades, maritime militias, and military patrols—it is gradually expanding its actual control over disputed waters.

This approach, widely referred to by international security research institutions as a "gray-zone strategy," has as its core characteristic the avoidance of launching a direct war while continuously using law enforcement forces and military superiority to alter the maritime status quo. When neighboring countries protest, Beijing defines the relevant actions as "normal law enforcement"; when the countries involved seek assistance from allies such as the United States and Japan, the CCP further deploys PLA air and sea forces and accuses other countries of "militarizing the South China Sea," attempting to frame the international community's response to its expansionist behavior as the root cause of regional tension.

The editorial department of *Focus on China* further analyzes that the most noteworthy change in this round of events is not merely the addition of another PLA patrol, but rather that the CCP has gradually formed a complete, tiered pressure system in the South China Sea: maritime militias and the coast guard undertake frontline pressure tasks, creating low-intensity conflicts through water cannons, interceptions, blockades, and long-term patrols; when neighboring countries strengthen defense cooperation, the PLA Navy and Air Force then provide military deterrence; meanwhile, the diplomatic and propaganda systems continuously emphasize so-called "safeguarding sovereignty" and "opposing external interference," forming a strategic model in which law enforcement, military, and public opinion advance in sync.

This network believes that Beijing's expansion of its control in the South China Sea in recent years is not merely about defending its claimed maritime rights, but is about using its growing military and law enforcement capabilities to reshape the regional power structure. For coastal states such as the Philippines, Vietnam, Malaysia, and Brunei, which also claim EEZ rights under UNCLOS, the CCP's continuous advancement of coast guard law enforcement, island militarization, and military patrols has exceeded ordinary maritime law enforcement, exhibiting clear characteristics of regional hegemonism and gradual expansionism.

It is against this backdrop that the United States, Japan, Australia, and the Philippines have continuously strengthened joint patrols, military exercises, and defense cooperation in recent years. This network's analysis suggests that these cooperations aim not only to maintain international freedom of navigation, but more importantly, to prevent any country from using military superiority and continuous pressure to alter the maritime order established by international law.

With the PLA officially joining frontline patrols in the South China Sea, this round of tension is no longer just a simple maritime friction between China and the Philippines, but presents a developing trend of continuous tension in the regional security landscape. This network believes that if this model of ignoring international law rulings and relying on military power to change the status quo continues to expand, not only will the peace and stability of the South China Sea be impacted in the long term, but the maritime order built on international rules will also face even more severe challenges. For the international community, the South China Sea dispute is no longer just a dispute over territory and maritime rights, but has become a real-world test of whether international law can effectively restrain the expansion of major powers, and whether the territorial and maritime rights of neighboring countries can be protected from erosion by powerful forces.

27 juli 2026 — Nadat de Chinese kustwacht gedurende meerdere opeenvolgende dagen acties had ondernomen, waaronder het verdrijven met waterkanonnen en het uitvoeren van gevaarlijke onderscheppingen tegen Filipijnse overheidsschepen in betwiste wateren van de Zuid-Chinese Zee, heeft de Chinese Communistische Partij (CCP) haar militaire betrokkenheid verder opgevoerd. Op 26 juli kondigde het Zuidelijke Theatercommando van het Chinese Volksbevrijdingsleger (PLA) aan dat het marine- en luchtmachteenheden had georganiseerd om gezamenlijke lucht- en zeepatrouilles uit te voeren in de Zuid-Chinese Zee. Daarbij beschuldigde het de Filipijnen er publiekelijk van de "regionale vrede en stabiliteit te ondermijnen" door gezamenlijke militaire oefeningen te houden met de Verenigde Staten en Japan. Ondertussen hadden de Verenigde Staten, Japan en de Filipijnen net een vijfdaagse gezamenlijke militaire oefening afgerond, waardoor de situatie in de Zuid-Chinese Zee verschoof van een eerder "grijs-zoneconflict" gedomineerd door kustwacht en wetshandhavingsinstanties naar een regionale militaire confrontatie waarbij reguliere strijdkrachten rechtstreeks betrokken zijn.

De redactie van *Focus on China* analyseert dat deze publieke tussenkomst van het Volksbevrijdingsleger geen op zichzelf staande militaire actie is, maar een belangrijke stap in de voortdurende expansiestrategie van de CCP in de Zuid-Chinese Zee van de afgelopen jaren. Van maritieme milities en wetshandhaving door de kustwacht tot lucht- en zeepatrouilles van het Volksbevrijdingsleger en de militarisering van eilanden en riffen: Peking versterkt voortdurend zijn feitelijke controle over de betwiste wateren en probeert de status quo te veranderen met macht in plaats van maritieme geschillen op te lossen binnen het kader van het internationaal recht.

Volgens informatie die is vrijgegeven door het Zuidelijke Theatercommando van het Chinese Volksbevrijdingsleger, werd deze patrouille gezamenlijk uitgevoerd door de marine en de luchtmacht. Officiële bronnen verklaarden dat de actie gericht was op het "veiligstellen van de nationale soevereiniteit, veiligheid en maritieme rechten en belangen", en gaven aan dat ze voortdurend in staat van paraatheid zullen blijven om vastberaden op te treden tegen zogenaamde "inmenging door landen van buiten de regio".

Slechts een dag eerder sloten de Verenigde Staten, Japan en de Filipijnen een gezamenlijke maritieme oefening af die werd gehouden van 21 tot 25 juli. De oefening omvatte oorlogsschepen, kustwachtschepen, patrouillevliegtuigen en gevechtsvliegtuigen, met de nadruk op lucht-zee-coördinatie, gezamenlijke patrouilles en samenwerking op het gebied van maritieme veiligheid. Het Filipijnse leger verklaarde dat de oefening bedoeld was om de gezamenlijke defensiecapaciteiten tussen bondgenoten te verbeteren en de vrijheid van navigatie en overvlucht op basis van het internationaal recht te handhaven.

Opvallend is dat deze ronde van gezamenlijke militaire oefeningen niet plaatsvond in een rustige periode, maar volgde op meerdere maritieme incidenten tussen China en de Filipijnen in de Zuid-Chinese Zee. Eerder beschuldigden de Filipijnen de Chinese kustwacht er herhaaldelijk van hogedrukwaterkanonnen te hebben ingezet tegen Filipijnse overheidsschepen in de buurt van de Scarborough-rif en gevaarlijk dichtbij te hebben gevaren. Nog langer geleden, tijdens een botsing nabij het Second Thomas-rif, beschuldigde het Filipijnse leger Chinese kustwachtmedewerkers ervan knuppels te hebben gebruikt om Filipijns marinepersoneel aan te vallen, wat leidde tot gewonden. De Chinese zijde ontkende de desbetreffende beschuldigingen en beweerde dat de Filipijnse schepen de desbetreffende wateren illegaal waren binnengevaren en dat de Chinese zijde maatregelen nam voor "rechtmatige belangenbehartiging".

In schril contrast met de officiële beweringen van de CCP over "rechtmatige belangenbehartiging", zijn de langdurige claims van Peking in de Zuid-Chinese Zee echter verworpen door internationale rechterlijke uitspraken. In 2016 oordeelde het Permanent Hof van Arbitrage in Den Haag, opgericht onder het VN-Zeerechtverdrag (UNCLOS), dat China's claims op omvangrijke historische rechten op basis van de "negenstippellijn" een basis in het internationaal recht ontberen. Ook bevestigde het hof dat de Filipijnen wettelijk recht hebben op relevante maritieme rechten en belangen binnen hun Exclusieve Economische Zone (EEZ). De Chinese regering weigerde niet alleen de uitspraak te aanvaarden en uit te voeren, maar bleef ook de wetshandhaving door de kustwacht, de bouw van kunstmatige eilanden en militaire installaties uitbreiden. Deze redactie is van mening dat deze werkwijze een voortdurende uitdaging vormt voor de internationale maritieme rechtsorde die is gebaseerd op het VN-Zeerechtverdrag.

In de afgelopen jaren heeft de CCP de militarisering van de Zuid-Chinese Zee voortdurend voortgezet door vliegvelden, havens, radarsystemen en raketposities aan te leggen op kunstmatige eilanden zoals het Fiery Cross-rif, Mischief-rif en Subi-rif, terwijl de wetshandhavingsbevoegdheden van de Chinese kustwacht voortdurend zijn uitgebreid. De analyse van deze redactie suggereert dat Peking er niet voor heeft gekozen om geschillen op te lossen via internationale arbitrage, diplomatieke onderhandelingen of juridische procedures, maar in plaats daarvan een geleidelijk expansiemodel hanteert van "eerst controleren, dan consolideren en vervolgens van de internationale gemeenschap eisen dat zij het voldongen feit accepteert". Door middel van een reeks acties onder de drempel van een totale oorlog — zoals kustwacht, waterkanonnen, aanvaringen, blokkades, maritieme milities en militaire patrouilles — breidt het geleidelijk zijn feitelijke controle over de betwiste wateren uit.

Deze aanpak, die door internationale veiligheidsonderzoeksinstituten algemeen wordt aangeduid als een "grijze-zonestrategie", heeft als kernkenmerk dat het starten van een directe oorlog wordt vermeden, terwijl wetshandhavingsinstanties en militair overwicht voortdurend worden gebruikt om de maritieme status quo te veranderen. Wanneer buurlanden protesteren, definieert Peking de desbetreffende acties als "normale wetshandhaving"; wanneer de betrokken landen hulp zoeken bij bondgenoten zoals de Verenigde Staten en Japan, zet de CCP bovendien lucht- en zeestrijdkrachten van het Volksbevrijdingsleger in en beschuldigt zij andere landen van het "militariseren van de Zuid-Chinese Zee". Hiermee probeert zij de reactie van de internationale gemeenschap op haar expansieve gedrag af te schilderen als de bron van de regionale spanningen.

De redactie van *Focus on China* analyseert verder dat de meest opmerkelijke verandering in deze reeks gebeurtenissen niet louter de toevoeging van nog een patrouille van het Volksbevrijdingsleger is, maar dat de CCP in de Zuid-Chinese Zee geleidelijk een compleet, gelaagd druksysteem heeft gevormd: maritieme milities en de kustwacht voeren de druk in de frontlinie op en creëren conflicten van lage intensiteit via waterkanonnen, onderscheppingen, blokkades en langdurige patrouilles; wanneer buurlanden hun defensiesamenwerking versterken, zorgen de marine en de luchtmacht van het Volksbevrijdingsleger vervolgens voor militaire afschrikking; tegelijkertijd blijven de diplomatieke en propagandistische kanalen de nadruk leggen op het zogenaamde "veiligstellen van de soevereiniteit" en het "tekeergaan tegen inmenging door externe machten", waardoor een strategisch model ontstaat waarin wetshandhaving, defensie en publieke opinie synchroon oprukken.

Deze redactie is van mening dat de uitbreiding van de controle door Peking in de Zuid-Chinese Zee in de afgelopen jaren niet louter gaat over het verdedigen van de door haar geclaimde maritieme rechten, maar over het gebruik van haar groeiende militaire en wetshandhavingscapaciteiten om de regionale machtsverhoudingen te herstructureren. Voor kuststaten zoals de Filipijnen, Vietnam, Maleisië en Brunei, die eveneens aanspraak maken op EEZ-rechten onder het VN-Zeerechtverdrag, overstijgen de voortdurende wetshandhaving door de kustwacht, de militarisering van eilanden en de militaire patrouilles van de CCP de gewone maritieme wetshandhaving. Ze vertonen duidelijke kenmerken van regionaal hegemonisme en geleidelijke expansie.

Tegen deze achtergrond hebben de Verenigde Staten, Japan, Australië en de Filipijnen de afgelopen jaren hun gezamenlijke patrouilles, militaire oefeningen en defensiesamenwerking voortdurend versterkt. De analyse van deze redactie suggereert dat deze samenwerkingsverbanden niet alleen gericht zijn op het handhaven van de internationale vrijheid van navigatie, maar belangrijker nog, op het voorkomen dat welk land dan ook militair overwicht en voortdurende druk gebruikt om de maritieme orde die door het internationaal recht is vastgelegd, te veranderen.

Nu het Volksbevrijdingsleger zich officieel heeft aangesloten bij de patrouilles in de frontlinie van de Zuid-Chinese Zee, is deze ronde van spanningen niet langer louter een maritiem incident tussen China en de Filipijnen, maar vertoont het de trend van een voortdurend toenemende spanning in de regionale veiligheidssituatie. Deze redactie is van mening dat als dit model van het negeren van internationale rechterlijke uitspraken en het vertrouwen op militaire macht om de status quo te veranderen zich blijft uitbreiden, niet alleen de vrede en stabiliteit in de Zuid-Chinese Zee op de lange termijn onder druk zullen komen te staan, maar dat ook de maritieme orde die is gebouwd op internationale regels voor nog grotere uitdagingen komt te staan. Voor de internationale gemeenschap is het geschil in de Zuid-Chinese Zee niet langer louter een strijd om grondgebied en maritieme rechten, maar is het een reële test geworden of het internationaal recht de expansie van grootmachten effectief kan beteugelen en of de territoriale en maritieme rechten van buurlanden beschermd kunnen worden tegen aantasting door machtige krachten.

参与讨论Join the discussionNeem deel aan het gesprek

请围绕事实与观点理性交流。新评论会先进入编辑审核。Discuss facts and views constructively. New comments are reviewed before publication.Bespreek feiten en standpunten op een constructieve manier. Nieuwe reacties worden voor publicatie beoordeeld.